Het park als behang

Het uitgangspunt dat festivals in stadsparken thuishoren is fundamenteel onjuist, en de legitimering daarvan met een combinatie van kindertaal en ronkend jargon deugt al helemaal niet.

Als het nieuwe evenementenbeleid van de gemeente doorgaat, blijft het Amsterdamse Flevopark een festivallocatie: 43.000 bezoekers extra, en enkele evenementen met 10.000 bezoekers. In Het Parool van 29 mei voeren de Vrienden van het Flevopark zeer beschaafd enkele -veelal formele- bezwaren aan: strijd met de bestemming, het negeren van de behoeften van Amsterdammers én van het zogeheten participatietraject. Allemaal waar, maar het is tijd om de fundamenteel onjuiste uitgangspunten van de gemeente eens aan de kaak te stellen: in de idee dat dit soort festivals in stadsparken thuishoren strijden domheid en kwaadaardigheid om voorrang.

Verpretparking
Ooit, met de uitvinding van het gemotoriseerd verkeer, begon de terreur der proleten in de openbare ruimte. Die kreeg een nieuwe impuls met de draagbare radio. Inmiddels is het usance dat mensen overal luidkeels lopen te lullen met hun telefoons op luidspreker, bij de eerste voorjaarszon hun halfnaakte, getatoeëerde lichamen als walrussen op de kades hijsen en hun rook- en barbecuewalmen verspreiden over de stad. Altijd en overal mensen, muziek, ‘beleving’ en ‘ervaring’: de verpretparking van het dagelijks leven. Elk weldenkend wezen waant zich in ‘Het laatste oordeel’ van Jeroen Bosch, maar sommigen zweren erbij.

Witwas-retoriek
Zo vinden in het Flevopark festivals plaats als het ‘Taptfestival’, het ‘Synergy Festival’ en het ‘No art festival’. Dat eerste: ‘het gezelligste borrelfestival van Nederland’ met ‘meer dan tachtig brouwerijen’ en ‘foodtrucks met verschillende keukens’, kost zo’n 25 euro per dag. Het tweede, volgens de louter Engelstalige website nota bene door de gemeente gesteund, staat bol van de culturele witwas-retoriek: het is een en al ‘connection’, ‘social cohesion’, ‘inclusivity’, ‘diversity’ en ‘community’ wat de klok slaat. Het derde: ‘een dag vol muziek, kunst en unieke vibes’, ‘indrukwekkende kunstinstallaties die een diepgaande beleving creëren’, met ‘een eclectische mix van geluiden’, ‘van deep house en minimal tot funky grooves’. En natuurlijk het toverwoord: ‘verbinding’ – ‘Een plek waar muziekliefhebbers samenkomen om te genieten van een dag vol creativiteit en verbinding.’ Tickets: zo’n 80, 90 euro per stuk. Die inclusiviteit is kennelijk een rekkelijk begrip.

 

 

 

 

 

Kindertaal en beleidsjargon
Kwestie van smaak, zegt u? Zeker, maar: waarom moet dit in een park? Je zou zeggen: benut een braakliggend terrein, een lap bouwgrond, een sportcomplex of een industrieterrein aan de rand van de stad – maar geen park waar mensen dagelijks komen voor hun rust, de natuur, om een stukkie te lopen. Het gemeentebestuur zelf is inmiddels echter zó verpretparkt dat het werkelijk vindt dat dit soort festivals in parken thuishoort. We hadden het eigenlijk al kunnen weten toen de gemeente in 2024 kwam met een ‘visie’ op evenementen onder de titel ‘Amsterdam Bruisende Stad’. Ook in de honderden pagina’s gemeentelijk festivalbeleid -plannen, procedures, profielen, evaluaties- worden de clichés niet geschuwd, in de bekende combinatie van kindertaal en beleidsjargon waar middelmatige bestuurders en ambtenaren verzot op zijn. Maar het uitgangspunt blijft niet deugen, hoeveel bijlagen met voorwaarden men ook toevoegt. Om dat te verdoezelen hanteert de gemeente dezelfde ronkende taal als de festivalorganisaties. ‘We streven naar betekenisvolle evenementen die uitnodigen tot ontmoeting van inwoners en bezoekers van de stad.’ ‘Evenementen dragen ook bij aan de omgeving waar ze plaatsvinden. Organisatoren komen zowel iets brengen als iets halen.’ Zoals een van de festivals zegt: ‘Synergy Foundation seeks to leave a lasting impact on Amsterdam’s cultural landscape by fostering a vibrant and inclusive arts scene reflective of the city’s diversity and creativity.’

‘Idyllic green canvas’
Ja, met die ‘blijvende impact’ en dat ‘halen en brengen’ zit het wel goed: gezond verstand heeft definitief plaatsgemaakt voor verdwazing. Die gemeentelijke ‘visie’ wordt treffend samengevat op de site van een festival: de omgeving is ‘a lovely green oasis’, die ‘serves as an idyllic green canvas’. Het park als een soort behang. Wat een gotspe. Een stadsbestuur dat gretig in dat soort flauwekul trapt, en toestaat dat de schaarse groene, rustige plekken van de stad veranderen in stinkende, lawaaiige, ordinaire, commerciële braderieterreinen met tot in de wijde omtrek de bekende geestdodende dreun, de dieselwalmen en een ongehoorde drukte en hoeveelheid rotzooi, is zélf de half zwakzinnige Dikke Willie die op z’n opgevoerde brommer over de hei crost.