Ook dit jaar analyseerde Uw Taaldokter weer wat er nu éigenlijk werd gezegd, in die Troonrede.
Lees hieronder of kijk hier:
Volk van Nederland,
U laat me weinig ruimte. Door u boekt het kabinet geen resultaten. Tegelijkertijd zevert u maar door over uw werk, uw wijk, uw woning. ‘Te weinig uitdaging’, ‘verloedering’, ‘te duur’, ‘het tocht’. Altijd meer, meer, meer: geld, veiligheid, eigen huis, zorg, uitkering – en ook nog ‘s leren lezen, schrijven en rekenen… Het is niet snel goed. En maar kinderen blijven maken; dat fokt maar door zeg. Dát is zo ongeveer uw horizon. Het kabinet heeft daarover iets op papier gezet dat u niet begrijpt en daarom leg ik het u uit.
Mij is het namelijk gegeven de Grote Thema’s te zien: ingrijpende ontwikkelingen in het dynamische geopolitieke krachtenveld, die zich razendsnel voor onze ogen voltrekken. Zo heet dat, als je moet betalen om Nederlandse waar te slijten en je geld uitgeeft aan een buitenlands leger, terwijl je niet weet wie je eigenlijk het beste kunt gehoorzamen. En dan was er ook nog iets met de zeespiegel. Keuzes, keuzes. Had u allemaal niet aan gedacht, hè.
Intussen laat ú zich continu hacken en chanteren, laat AI voor u denken, en maakt ruzie: thuis, op straat, online, op universiteiten. Omdat het u allemaal wat te ingewikkeld wordt. Dus bent u altijd boos en roept u maar wat: voor dit, tegen dat. Zoals ik al zei: eigenlijk is ‘t nooit goed. Maar eens is het klaar: er heeft er maar één gelijk – ik hoor en zie alles, en u mag gerust in uw praatprogramma’s en uw podcasts met elkaar van mening verschillen, dat hoort erbij. Maar nu reik ik u de hand en buigt u gewoon deemoedig het hoofd. Alleen zo komen we tot oplossingen voor al die problemen en zorgen van u. Samen.
Dat betekent: zonder immigranten, want, ook dat zei ik al, we zitten vol. Een handhaafbare wet zal er wel nooit komen, en misschien is het allemaal flauwekul, maar het onderwerp blijft hoe dan ook urgent; ik blijf namelijk zeggen dat immigratie uw grootste zorg is.
De afgelopen periode is er – en dat mag ú zich dus aanrekenen – weinig tot niets in gang gezet. Daar bouwen we zoveel mogelijk op voort. En het is goed als u zich bij alle onzekerheid steeds realiseert dat er, zoals een bekende uitspraak luidt, altijd weer een tunnel is aan het einde van het licht.
Zo blijven we ons best doen om iedereen die onterecht geen, of juist wel een uitkering kreeg of die dus moest terugbetalen, of dácht dat hij of zij die moest terugbetalen, of van wie wij dachten dat die moest terugbetalen, enfin, u begrijpt wat ik bedoel, hun geld te geven, of juist niet dus, maar u merkt wel dat het een heel gedoe is, waarover eigenlijk door niemand nog goed is nagedacht, dus we handelen in een traditie, ook als we zeggen dat we de regelgeving minder complex gaan maken om herhaling te voorkomen.
Veiligheid nu. Eerlijk gezegd heb ik er mijn twijfels over of u wel voldoende weerbaar bent tegen oorlog: u durft nauwelijks hand in hand met uw keppeltje en uw hoofddoek over straat. En ook de zorg is een bron van eh… zorg. Gelukkig hebben we een Hoofdlijnenakkoord, een Aanvullend Akkoord en een Hervormingsagenda, allemaal initiatieven die de komende periode om verdere invulling vragen. Dus dat moet goedkomen.
Intussen moet voor alles maar plek zijn: wonen, wandelen, wateropvang, schietoefeningen, windmolens, autowegen. Maar we hebben dus te weinig ruimte – en uiteraard is er stikstof. Als u wat minder beesten eet, dan kunt u weer wonen, daar komt het op neer. Dan kunnen die paar bedrijven die nog willen investeren ook wat huizen bouwen, en misschien zelfs wat achterstallig onderhoud uitvoeren aan wegen en bruggen. Heeft u tijdens de oorlog een dak boven uw hoofd, zorgen wij voor eten en drinken voor u: 18 miljoen boeren, natuurfreaks, grootindustriëlen en nog wat Nederlanders. Ik heb er zin an.
Landgenoten,
Geld blijft de basis. Winst maken, niet meer uitgeven dan er binnenkomt. Positief is, dat u in elk geval nog dóet alsof u werkt, en geld uitgeeft alsof u het van u is. En volgend jaar kunt u nóg meer uitgeven, omdat benzine goedkoop blijft. Ik zou zeggen: karren maar!
Wel moet u harder werken en meer verkopen om alles te betalen. En niet meer dreigen te vertrekken omdat u hier te veel belasting betaalt. Daar hou ik niet van en dan verdienen we nóg minder. Nou oké: u mag tóch minder betalen en u krijgt goedkopere energie. Noem ik dat gewoon verlaging van de regeldruk. Er zijn natuurlijk ook bedrijven die tóch wel vertrekken. Daar investeren we in. Dat noemen we: het toekomstig verdienvermogen versterken.
De rest van het koninkrijk dan: corruptie, honger en armoe – en maar eisen stellen, die eilandjes. Im Westen nichts Neues dus, meer kan ik er niet over zeggen. Dan die Russische invasie van Gaza en de Israëlische bezetting van Oekraïne, of andersom, ik haal dat altijd door elkaar. Dat moet zo snel mogelijk afgelopen zijn, reden waarom we de wapenindustrie blijven spekken, en vanaf deze plek dank ik alvast onze dappere mannen en vrouwen die zich opofferen voor vrede en veiligheid wereldwijd, in heden en verleden.
Nederlanders!
Ik kan het allemaal nog wel een keer oplepelen: samenhangende thema’s, centrale regie, belangen afwegen, heldere keuzes, toekomstgericht handelen, samen, met z’n allen, met elkaar. Verschillende rollen, gedeelde verantwoordelijkheid. Maar u weet het best. Eet wat minder. Maak geen ruzie. Niet zeuren. Luister naar hen die boven u geplaatst zijn.
Als ik u was maakte ik op 29 oktober gebruik van mijn stemrecht. Zelf ben ik onpartijdig, dus ik stem niet. Voor u is het echter de hoogtijdag van het volksfeest dat democratie heet, die stoelendans voor grote mensen. Ik zal dan naar u wuiven, de zegen afsmekend over uw eervolle werk, biddend om wijsheid – en vooral om kracht voor uw tengere schouders, die een zware verantwoordelijkheid torsen.
